“Το συναίσθημα και πως αυτό έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου” θα μπορούσε να είναι ο τίτλος ενός δοκιμίου ή και ενός αυτοβιογραφικού βιβλίου.. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλες μου οι σκέψεις, όλες μου οι πράξεις είναι άμεσα συνδεμένες με τα συναισθήματά μου και την διαχείρισή τους. Και όταν αναφέρομαι στο ‘από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου’ αναφέρομαι σε αυτό κυριολεκτικά.

Από την παιδική και εφηβική μου ηλικία σε οποιοδήποτε επίπεδο σχέσεων και ενεργειών μου π.χ. φιλίες, σχέση με τους γονείς, εκπαίδευση, κ.λπ., είχα επίγνωση των συναισθημάτων μου. Τα αναγνώριζα, τα σκεφτόμουν –αξιολογούσα και προσπαθούσα να ενεργώ με βάση αυτά. Παράλληλα, το ίδιο έκανα κα με τα συναισθήματα των άλλων. Είχα μια απίστευτη ικανότητα αναγνώρισης και αποδοχής των συναισθημάτων των άλλων. Σαν αποτέλεσμα αυτού η διαχείριση των καταστάσεων που ζούσα γινόταν πιο εύκολη, πιο ΄βατή΄, πιο ουσιαστική και πιο άμεση αφού το αποτέλεσμα κάθε ενέργειας ήταν τις περισσότερες των περιπτώσεων θετικό με την σωστή διαχείριση των δικών μου συναισθημάτων που αντικατοπτριζόταν στα συναισθήματα και τις ενέργειες και των άλλων.

Μπαίνοντας στην ενήλικη ζωή μου ο μεγάλος βαθμός της συναισθηματικής νοημοσύνης που είχα, και έχω, με βοήθησε στην βαθιά ανακάλυψη του εαυτού μου, στον ‘επαναπροσδιορισμό’ του και στον επαναπροσδιορισμό μου σε σχέση με τους γύρω μου και την συμπεριφορά μου απέναντί τους.

Σήμερα εξακολουθώ και λειτουργώ με υψηλά επίπεδα συναισθηματικής νοημοσύνης σε όλες μου τις καταστάσεις. Έχω απόλυτη επίγνωση όχι μόνο των συναισθημάτων μου, αλλά και του από που αυτά πηγάζουν και προέρχονται. Ξέρω να τα δέχομαι, να τα αξιολογώ και τις περισσότερες των περιπτώσεων να τα διαχειρίζομαι. Λειτουργώ με αυτοέλεγχο, κατανόηση, δέσμευση στις πράξεις – στόχους μου και θετική ενέργεια για να επιτύχω την τυχόν αλλαγή που χρειάζεται η κάθε κατάσταση. Αυτό που έχω όμως αναπτύξει περισσότερο από όλα τα τελευταία χρόνια είναι η ικανότητά μου να αναγνωρίζω τα συναισθήματα των άλλων ακόμα πιο πολύ, να τα κατανοώ και κυριότερο να τα σέβομαι. Με αυτό τον τρόπο καθορίζω όλες μου τις σχέσεις πια, προσωπικές, επαγγελματικές, φιλικές, κ.λπ. Συνήθως, σε οποιαδήποτε καθημερινή απλή ή σύνθετη ενέργεια ή διαδικασία, σκέφτομαι πρώτα πως μπορεί ο άλλος να αισθάνεται ή πως μπορεί να αισθανθεί με μία συμπεριφορά μου και μετά λειτουργώ αναλόγως. Είναι πραγματικά σαν ένα προσωπικό εσωτερικό παιχνίδι βάζοντας τον εαυτό μου να σκεφτεί και να καταλάβει τον τρόπου που αισθάνονται οι άλλοι, και το αποτέλεσμα με μαγεύει. Και αυτό γιατί νοιάζομαι για τους ανθρώπους, θέλω να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο ευτυχισμένοι – ότι σημαίνει ευτυχία για τον καθένα. Η συναισθηματική νοημοσύνη μου σε αυτό το σημείο δεν βοηθάει μόνο εμένα προσωπικά, άλλα και τους γύρω μου, εννοώντας ότι εγώ προσπαθώ να τους κατανοήσω βαθιά και βάζω το δικό του λιθαράκι προς την ευτυχία τους.

Η συναισθηματική νοημοσύνη για εμένα είναι τρόπος ζωής με τον οποίο ζώ το κάθε λεπτό μου κυριολεκτικά. Κάποιες φορές νιώθω ότι είναι πραγματικά κουραστικό να έχω πλήρη επίγνωση των συναισθημάτων μου και των πηγών τους. Γιατί αυτό μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να με πληγώνει, συνήθως όταν με κυριεύουν αρνητικά συναισθήματα, όπως αυτά του θυμού, της απογοήτευσης, του φόβου. Ακόμα όμως και σε αυτά δεν θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια, να γυρίσω την πλάτη μου και να μην τα αντιμετωπίσω, να τα αξιολογήσω και να προχωρήσω παρακάτω για θετικότερα αποτελέσματα.

Σκέφτομαι ότι ο υψηλός βαθμός συναισθηματικής νοημοσύνης μας βοηθάει να έχουμε ‘υπόσταση’ σαν προσωπικότητές. Για εμένα, αναγνώριση του συναισθήματος είναι η αναγνώριση του ίδιου μου του εαυτού, της ίδιας μου της ύπαρξης.